Hovedkort, bikort i frikort to trzy warianty duńskiej karty podatkowej (skattekort). Wszystkie mają postać elektroniczną i dostępne są w TastSelv, a pracodawca pobiera dane bezpośrednio z systemu urzędu. Wybór właściwej karty decyduje o tym, ile zostanie potrącone z wypłaty.
Hovedkort, czyli karta główna, zawiera procent potrącenia oraz kwotę odliczenia i może być używana tylko przez jednego pracodawcę. Bikort, karta dodatkowa, służy przy kolejnych zleceniodawcach i nie uwzględnia odliczenia, więc podatek pobierany jest w pełnej wysokości. Frikort dotyczy osób o niskich dochodach i wskazuje kwotę, do której podatku się nie pobiera.
Brak karty jest najdroższym wariantem: bez skattekort pracodawca potrąca 55 procent dochodu i to bez żadnych odliczeń. Nawet przy frikort odprowadza się natomiast AM-bidrag. Nadwyżkę pobraną według złej karty odzyskuje się przy zwrocie podatku z Danii, razem z resztą rozliczenia rocznego.
Najczęstszy błąd polega na tym, że drugi pracodawca dostaje hovedkort albo pierwszy używa bikort. W pierwszym przypadku odliczenie zostaje wykorzystane dwa razy i przy rozliczeniu rocznym pojawia się dopłata. W drugim przez cały rok potrącane jest za dużo, a nadpłata wraca dopiero po rozliczeniu. Przy pracy u kilku pracodawców warto więc pilnować, kto ma którą kartę.
